
Pasterz, który został kapucynem-bratem laikiem, przez czterdzieści lat chodził po ulicach Rzymu na kwestę, pozdrawiając każdego słowami „Deo gratias”; przyjaciel Filipa Neriego i pierwszy święty swego zakonu.
Felice Porri urodził się w 1515 roku w Cantalice koło Rieti w rodzinie chłopskiej. Był parobkiem i pasterzem w Cittaducale, modlitwy uczył się przy wypasie bydła, a około 1543 roku wstąpił jako brat laik do braci mniejszych kapucynów, zupełnie nowej reformy franciszkańskiej.
Posłany do Rzymu w 1547 roku, przez czterdzieści lat był tam kwestarzem klasztoru: chodził po ulicach z torbą, żebrał chleb i wino dla braci, rozdawał je także ubogim i chorym. Niepiśmienny, pozdrawiał wszystkich słowami „Deo gratias”, od których wziął przydomek, układał proste pieśni dla dzieci i został przyjacielem Filipa Neriego; radził się go Karol Boromeusz. Ikonografia przedstawia go otrzymującego Dzieciątko Jezus z rąk Matki Bożej, zgodnie z wizją przekazaną przez jego biografów.
Zmarł w Rzymie 18 maja 1587 roku. Beatyfikowany w 1625 roku, jest pierwszym kanonizowanym kapucynem; kanonizował go Klemens XI w 1712 roku. Jego szczątki spoczywają w kościele Santa Maria della Concezione dei Cappuccini przy via Veneto.







