Eustochium (Lucretia) Bellini
Błogosławiona Eustochium z Padwy
Mniszka benedyktynka doświadczona cierpieniem
Nieślubna córka mniszki, wychowana w rozluźnionym klasztorze w Padwie, została tam benedyktynką i znosiła z bohaterską cierpliwością męki przypisywane demonowi, oskarżenia i chorobę.
Lucrezia Bellini urodziła się w Padwie w 1444 roku z związku pewnego notabla z mniszką benedyktyńskiego klasztoru San Prosdocimo, gdzie została umieszczona w wieku siedmiu lat. Wspólnota żyła wówczas w rozluźnieniu; po jej reformie i przybyciu benedyktynek obserwantek Lucrezia poprosiła o przyjęcie habitu pod imieniem Eustochium.
Doświadczała gwałtownych ataków, które współcześni przypisywali opętaniu diabelskiemu, przeszła kilka egzorcyzmów, a następnie została oskarżona o czary i o spowodowanie choroby ksieni. Znosiła te próby, osamotnienie i chorobę z cierpliwością i wielką pobożnością do Męki Pańskiej.
Zmarła 13 lutego 1469 roku, w wieku dwudziestu pięciu lat; podobno na jej piersi odnaleziono wyryte imię Jezus. Klemens XIII przyznał w 1760 roku Mszę i oficjum na jej cześć.







