Kapłan mediolański, który napisał list swojego Kościoła o dwóch wolach Chrystusa, a potem biskup Pawii, stolicy longobardzkiej, pojednał Longobardów z Bizantyjczykami i wyróżniał się miłosierdziem.
Kapłan Kościoła w Mediolanie, Damian napisał w 679 roku, dla arcybiskupa Mansueta, list synodalny skierowany do cesarza Konstantyna IV o dwóch wolach Chrystusa; Martyrologium Rzymskie przypomina, że odczytano go na III soborze w Konstantynopolu. Wyświęcony na biskupa Pawii, stolicy królestwa longobardzkiego, jest chwalony przez Pawła Diakona, w jego Historii Longobardów, za świętość, miłosierdzie i naukę.
Odbył kilka poselstw, aby uśmierzyć konflikty między Bizantyjczykami i Longobardami i oszczędzić swojemu miastu wojny, kazał zbudować nową rezydencję biskupią i łaźnie publiczne. Zmarł 12 kwietnia, około 710 roku według tradycji lokalnej (indeks Martyrologium Rzymskiego podaje 697), i spoczywa w katedrze w Pawii.





