Portret: Święty Korneliusz

Cornelius

Święty Korneliusz

Papież i męczennik, zmarły na wygnaniu

Wybrany biskupem Rzymu w 251 roku po prześladowaniu Decjusza, Korneliusz przyjmował po pokucie upadłych chrześcijan, wbrew rygorystycznej schizmie Nowacjana; zesłany do Centumcellae, tam zmarł w 253 roku i figuruje w kanonie rzymskim.

Po śmierci Fabiana stolica Rzymu pozostawała nieobsadzona ponad rok. Wiosną 251 roku prezbiter Korneliusz został wybrany, pisze święty Cyprian, na podstawie świadectwa niemal całego kleru, głosu ludu i zgody biskupów (List 55). Prezbiter Nowacjan, znany teolog, który odmawiał jakiegokolwiek pojednania chrześcijanom składającym ofiarę podczas prześladowania, kazał wówczas wyświęcić się na biskupa przeciw niemu. Wspierany przez Cypriana i Dionizego Aleksandryjskiego, Korneliusz zwołał w Rzymie synod sześćdziesięciu biskupów, który potępił Nowacjana i dopuścił skruszonych odstępców do pokuty.

W liście do Fabiusza z Antiochii, zachowanym przez Euzebiusza (Historia Kościoła, VI, 43), opisuje Kościół rzymski: czterdziestu sześciu prezbiterów, siedmiu diakonów, siedmiu subdiakonów, czterdziestu dwóch akolitów, pięćdziesięciu dwóch egzorcystów, lektorów i ostiariuszy oraz ponad tysiąc pięćset wdów i ubogich objętych pomocą. W 252 roku prześladowanie wznowiono za Trebonianusa Gallusa: Korneliusz został zesłany do Centumcellae, dzisiejszej Civitavecchia, gdzie zmarł w czerwcu 253 roku. Cyprian nazywa go męczennikiem.

Jego ciało sprowadzono do Rzymu i pochowano w krypcie Lucyny, na cmentarzu Kaliksta, pod łacińską inskrypcją nazywającą go męczennikiem. Jego imię figuruje w kanonie rzymskim Mszy obok imienia Cypriana, ściętego w Kartaginie 14 września 258 roku; ogólny kalendarz rzymski obchodzi ich wspólnie 16 września. W Carnac, w Bretanii, święty Cornély, bretońska forma jego imienia, jest wzywany jako opiekun bydła rogatego; opactwo Kornelimünster koło Akwizgranu przechowuje relikwie, które mu przypisuje się.

Zobacz 13 momentów z życia →