
Kanclerz Karola Młota, który został biskupem Metzu i założył opactwo w Gorze, dał kanonikom pierwszą regułę wspólnego życia oraz wprowadził w Galii liturgię i śpiew rzymski.
Urodzony na początku VIII wieku w Hesbaye, na terenie dzisiejszej Belgii, w szlacheckiej rodzinie frankijskiej spokrewnionej z Pipinidami, Chrodegang kształcił się w opactwie Saint-Trond, a następnie w Metzu. Został referendarzem, a potem kanclerzem Karola Młota, urząd ten zachował za Pepina Krótkiego. Wyświęcony na biskupa Metzu 1 października 742 roku, nadal uczestniczył w sprawach królestwa: w 753 roku Pepin wysłał go na spotkanie z papieżem Stefanem II, zagrożonym przez Longobardów, i Chrodegang eskortował go aż do Galii.
Po śmierci świętego Bonifacego papież nadał mu paliusz, czyniąc go arcybiskupem i legatem Stolicy Apostolskiej przy Frankach. Około 748-749 roku założył opactwo w Gorze koło Metzu oraz wspierał opactwa w Gengenbach i w Lorsch. Około 755 roku ułożył dla duchowieństwa swojej katedry regułę w trzydziestu czterech rozdziałach, wzorowaną na regule świętego Benedykta, czyli Regula canonicorum: kanonicy żyją w niej wspólnie, a zarazem służą wiernym. Częściowo przejęta na synodzie w Akwizgranie w 816 roku, rozpowszechniła się w całej Europie Zachodniej.
Wprowadził w Metzu liturgię rzymską i śpiew pochodzący z Rzymu, co dało początek słynnej szkole śpiewu w Metzu, a w 762 roku na synodzie w Attigny założył stowarzyszenie modlitewne biskupów i opatów. Zdobył dla Lorsch relikwie świętego Nazariusza, a dla Gorze relikwie świętego Gorgoniusza. Zmarł w Metzu 6 marca 766 roku i został pochowany w opactwie w Gorze; ważna relikwia przechowywana jest w katedrze w Metzu. Paweł Diakon pod koniec VIII wieku poświęcił mu pełną uznania notę w swojej historii biskupów Metzu.







