Mnich irlandzki z Lismore, który po powrocie z pielgrzymki do Ziemi Świętej został biskupem Tarentu, jest patronem miasta, które przechowuje jego relikwie w swojej katedrze.
Według jego tradycji Kataldus przychodzi na świat w Munster na początku VII wieku i kształci się w klasztorze w Lismore, u świętego Carthacha, któremu miał następować; Martyrologium Rzymskie, ostrożne, mówi, że „przybył, jak się uważa, ze Szkocji”, to jest z Irlandii. Zostawszy biskupem, wyrusza na pielgrzymkę do Ziemi Świętej około lat 679–680, a w drodze powrotnej ląduje w Apulii. Osiada w Tarencie, zrujnowanym przez wojny, którego zostaje biskupem: przywraca tam życie chrześcijańskie, głosi w sąsiednich miastach i wspomaga ubogich. Umiera w Tarencie około 685 roku.
Jego grób zostaje zapomniany po zniszczeniu miasta przez Saracenów w 927 roku, a następnie odnaleziony 10 maja 1071 roku podczas prac nad nową katedrą; stąd jego święto 10 maja. Katedra w Tarencie jest mu poświęcona i przechowuje jego relikwie w kaplicy barokowej. Jego kult, popularny na całym Południu — w Corato, Lecce, na Sycylii, w Kalabrii — jest też żywy w Irlandii, gdzie jest czczony jako jeden ze świętych pielgrzymów wyspy; źródło słodkiej wody w Mar Piccolo nosi nazwę „pierścienia świętego Kataldusa”.









