
Camillus de Lellis
Święty Kamil de Lellis
Dawny żołnierz, założyciel Posługujących Chorym
Żołnierz najemny i zaprzysięgły hazardzista nawrócony w wieku dwudziestu pięciu lat, zrewolucjonizował opiekę nad chorymi w Rzymie i założył kamilianów, których czerwony krzyż stał się godłem.
Camillo de Lellis przychodzi na świat 25 maja 1550 roku w Bucchianico w Abruzzach jako syn oficera. Osierocony przez matkę, zaciąga się jako najemnik na służbę Wenecji, a następnie Hiszpanii przeciw Turkom i przepuszcza żołd w grze, aż zostaje bez niczego. Zatrudniony jako robotnik u kapucynów w Manfredonii, nawraca się w lutym 1575 roku po rozmowie z pewnym zakonnikiem; próbuje wstąpić do nich, lecz niegojąca się rana na stopie mu to uniemożliwia.
Leczony w szpitalu Świętego Jakuba dla Nieuleczalnych w Rzymie, zostaje tam jako infirmarz, a potem ekonom, i odkrywa opuszczenie, w jakim pozostawiono chorych. Pod kierunkiem Filipa Neri gromadzi towarzyszy zdecydowanych służyć im „z sercem matki”. Wyświęcony na kapłana w 1584 roku, zakłada Towarzystwo Posługujących Chorym, zatwierdzone przez Sykstusa V w 1586 roku, które otrzymuje czerwony krzyż na habicie, a następnie w 1591 roku staje się zakonem z czwartym ślubem: służyć chorym nawet z narażeniem życia, także zadżumionym.
Jego zakonnicy opiekują się rannymi na polach bitewnych Węgier i Chorwacji i towarzyszą umierającym w domach. On sam, chory przez całe życie, umiera w Rzymie 14 lipca 1614 roku i spoczywa w kościele Santa Maria Maddalena, w pobliżu Panteonu. Kanonizowany przez Benedykta XIV w 1746 roku, zostaje ogłoszony patronem chorych i szpitali przez Leona XIII (1886), a następnie pielęgniarzy przez Piusa XI (1930).









