
Diakon mediolański, przywódca Patarii, ruchu ludowego na rzecz reformy przeciw symonii i małżeństwu kapłanów, zamordowany przez zwolenników arcybiskupa i czczony jako męczennik reformy gregoriańskiej.
Ariald urodził się około 1010 roku w Brianzy, prawdopodobnie w Cucciago, i studiował w Laon i w Paryżu, nim przyjął święcenia diakonatu dla Kościoła mediolańskiego. Od 1056 roku, w Varese, a potem w Mediolanie, głosił kazania przeciw symonii i nikolaityzmowi, czyli małżeństwu kapłanów, wciąż częstemu w Kościele ambrozjańskim. Zjednywał sobie głównie świeckich; jego przeciwnicy nazywali jego zwolenników „patarynami”.
Ekskomunikowany przez synod prowincjonalny w 1059 roku, miał poparcie Rzymu i oparł się na rycerzu Herlembaldzie Cotta, który objął dowództwo wojskowe ruchu. Ariald założył wspólnotę kleryków żyjących razem w Santa Maria fuori Porta Nuova. Starcie z arcybiskupem Guidonem da Velate przerodziło się w wojnę domową.
W 1066 roku, schroniony poza Mediolanem, został wydany ludziom arcybiskupa i jego bratanicy, którzy kazali go okaleczyć i zabić 27 czerwca na wysepce jeziora Maggiore. Jego ciało, wrzucone do jeziora, odnaleziono w 1067 roku i sprowadzono do Mediolanu; Aleksander II zaliczył go do męczenników. Jego relikwie spoczywają w katedrze mediolańskiej.









