
Starsza dziewica z Aleksandrii, której wybito zęby podczas zamieszek przeciw chrześcijanom, sama weszła w ogień.
Najstarszą relacją jest list biskupa Dionizego Aleksandryjskiego, zachowany przez Euzebiusza z Cezarei: pod koniec panowania Filipa Araba, około 249 roku, wybuchły zamieszki przeciw chrześcijanom miasta. Apolonię, „dziewicę już starszą”, pochwycono; wybito jej wszystkie zęby pięściami, a potem rozpalono stos poza miastem, grożąc, że zostanie na niego wrzucona, jeśli nie zbluźni.
Poprosiwszy o krótką zwłokę, sama rzuciła się w płomienie. Ojcowie dyskutowali nad tym gestem, który Kościół zrozumiał jako natchnienie Ducha. Jej męka uczyniła z niej patronkę dentystów; sztuka przedstawia ją z obcęgami ściskającymi ząb.








