Metropolita greckokatolicki Lwowa przez czterdzieści trzy lata, podniósł swój Kościół, bronił jedności z Rzymem pod trzema okupacjami i ukrywał Żydów podczas Zagłady; Franciszek uznał go za czcigodnego w 2015 roku.
Roman Szeptycki urodził się w 1865 roku w Prylbyczach w Galicji, w arystokratycznej rodzinie spolonizowanej, o dawnych korzeniach ruskich; jest bratem błogosławionego Klemensa. Doktor prawa, wstąpił w 1888 roku do bazylianów pod imieniem Andrzej, został wyświęcony na kapłana w 1892 roku, w 1899 roku został biskupem Stanisławowa, a w 1901 roku metropolitą halickim, stolicę zajmując we Lwowie aż do śmierci.
Gruntownie odnowił Kościół greckokatolicki: formacja duchowieństwa, odnowa liturgii i monastycyzmu wschodniego wraz ze studytami, założenie Akademii Teologicznej i Muzeum Narodowego we Lwowie, opieka nad emigrantami ukraińskimi w Ameryce. Deportowany do Rosji przez armię carską w latach 1914–1917, zorganizował tam potajemnie rosyjski Kościół katolicki obrządku bizantyjskiego i mianował jego egzarchą Leonida Fiodorowa.
Pod okupacją sowiecką, a następnie niemiecką protestował przeciw eksterminacji Żydów, ogłosił w 1942 roku list pasterski „Nie zabijaj” i kazał ukrywać, wraz ze swym bratem Klemensem, Żydów w klasztorach i rezydencjach swego Kościoła. Zmarł we Lwowie 1 listopada 1944 roku, na krótko przed likwidacją jego Kościoła przez władzę sowiecką, i spoczywa w krypcie katedry św. Jura. Franciszek uznał heroiczność jego cnót 16 lipca 2015 roku.






