
Canonicus Sancti Martini Turonensis monachus factus, secundus abbas Cluniacensis, reformationem Cluniacensem in Gallia et Italia propagavit et abbatiam suam renovationis monasticae focum fecit.
Circa annum 878 in familia nobili natus, Abbonis filius, Odo a patre sancto Martino devotus est. Puer aulicus apud Guillelmum Pium, ducem Aquitaniae, canonicus Sancti Martini Turonensis factus est, deinde Lutetiae Parisiorum apud Remigium Autissiodorensem studuit. Lectio Regulae sancti Benedicti eum ad monachatum amplectendum movit: circa annum 909 abbatiam Balmensem, in Iura, ingressus est, ubi abbas Berno ei scholam commisit; nihil secum attulit praeter libros suos, circiter centum volumina. Berno anno 910 Cluniacum condidit, et Odo eum secutus est.
Bernone anno 927 mortuo, abbas Cluniacensis electus est neque nisi sub excommunicationis comminatione munus suscepit. Aedificia absolvit, a Ioanne XI Papa anno 931 Sedis Apostolicae tutelam et facultatem alia monasteria reformandi obtinuit, et observantiam Benedictinam Floriaci, apud Sanctum Martialem Lemovicensem, Senonibus aliisque locis restituit. Inde ab anno 936 Romam vocatus, monasterium Sancti Pauli extra Muros et plura monasteria Romana reformavit, et inter Albericum, Romanorum principem, et Hugonem, Italiae regem, sequester fuit.
Auctor Collationum, Vitae sancti Geraldi Auriliacensis, carminis de Redemptione quod Occupatio inscribitur, et hymnorum in honorem sancti Martini, notus est ex Vita quam discipulus eius Ioannes Salernitanus conscripsit. In Galliam reversus, Turonibus, in monasterio Sancti Iuliani, post festum sancti Martini in morbum incidit ibique die 18 Novembris anni 942 obiit. Ibi sepultus est; Huguenotti saeculo sexto decimo maximam exuviarum eius partem combusserunt. Benedictini eum etiam cum ceteris sanctis abbatibus Cluniacensibus celebrant.







