Effigies: Beatus Nicolaus Steno

Nicolaus Steno

Beatus Nicolaus Steno

Anatomicus et geologus, episcopus missionarius Septentrionis

Vir doctus Danus inter maximos sui saeculi, ductus parotidei repertor et stratigraphiae pater, Florentiae ad fidem catholicam conversus, sacerdos deinde episcopus missionarius Europae Septentrionalis factus est et Suerini in paupertate obiit.

Hafniae anno 1638 natus, filius aurificis Lutherani, Nicolaus Steno (Niels Stensen) medicinae Hafniae, Amstelodami et Lugduni Batavorum studuit. Anno 1660 ductum excretorium glandulae parotidis repperit, qui nomen eius fert, cor musculum esse demonstravit et cerebrum investigavit; in aula Mediceorum Florentiae in «glossopetris» dentes squalorum fossiles agnovit, et liber eius De solido intra solidum naturaliter contento (1669) principia stratigraphiae et geologiae recentioris posuit.

Florentiae pietas catholicorum quos frequentabat et studium Patrum eum ad conversionem die 4 Novembris anni 1667 adduxerunt. Post commorationem Hafniae ut anatomicus regius, scientiae renuntiavit: anno 1675 sacerdos ordinatus, anno 1677 episcopus consecratus et vicarius apostolicus missionum Septentrionalium Hannoverae nominatus est, deinde episcopus auxiliaris Monasteriensis, denique missionarius Hamburgi et Suerini, in summa inopia vivens.

Viribus exhaustus, Suerini die 25 Novembris anni 1686 (die 5 Decembris calendarii Gregoriani) obiit. Corpus eius Florentiam relatum in basilica Sancti Laurentii, prope Mediceos, sepultum est. Ioannes Paulus II eum die 23 Octobris anni 1988 Beatum renuntiavit, in eo scientiae et fidei unionem salutans.

Pulchra sunt quae videntur, pulchriora quae sciuntur, longe pulcherrima quae ignorantur.
— Prooemium demonstrationum anatomicarum, Hafniae, 1673