
Primus sancti Benedicti discipulus secundum sanctum Gregorium Magnum, quem traditio conditorem facit abbatiae Glannafoliensis in Andegavia, primi monasterii Benedictini Galliae.
Filius nobilis Romani, Maurus puer sancto Benedicto Sublaci commissus est. Dialogi sancti Gregorii Magni eum exemplar discipuli oboedientis faciunt: a Benedicto ad iuvenem Placidum, unda lacus abreptum, adiuvandum missus, super aquam nesciens cucurrit et puerum reduxit; Maurus miraculum precibus abbatis sui, Benedictus oboedientiae discipuli tribuit. Scena medio aevo et Renascentium litterarum aetate saepe picta est.
Vita sancti Mauri, anno 863 ab Odone, abbate Glannafoliensi, edita, quam ex antiqua narratione descriptam esse dicebat, narrat Benedictum eum circa annum 543, rogante episcopo Cenomanensi, in Galliam misisse. Favente rege Theodeberto, in australi Ligeris ripa, supra Andegavum, abbatiam Glannafoliensem condidisse et ibi anno 584 obiisse fertur. Multi historici hanc narrationem compositionem saeculi IX habent; Martyrologium Romanum abbatem Maurum Glannafolii saeculo VI vel VII tantum memorat.
Normannos fugientes, monachi Glannafolienses eius reliquias anno 868 in abbatiam Sancti Petri Fossatensis prope Lutetiam tulerunt, quae nomen Sancti Mauri Fossatensis assumpsit. Eius cultus, cum cultu sancti Placidi coniunctus, ad omnia monasteria Benedictina pervenit, et Congregatio Sancti Mauri, anno 1621 approbata, Benedictinos Gallos reformatos coniunxit, operibus eruditionis celebres. Ut iuvenis monachus baculum pastoralem tenens, interdum palam, depingitur et contra podagram et rheumatismos invocatur.








