
Eremita Palaestinensis qui, secundum eius legendam, de loco in locum fugit ut tentationem vitaret et Athenis circa annum 398 obiit.
Martyrologium Romanum die 13 Februarii Athenis sanctum Martinianum commemorat, «qui prius prope Caesaream Palaestinae vitam eremiticam duxerat». Eius Vita Graeca, Byzantii admodum vulgata, narrat meretricem quandam, Zoen, eum in cella sua tentatum venisse; Martinianus, ut tentationem vinceret, pedes suos in igne combussit, et iuvenis mulier, commota, conversa est et dies suos in paenitentia Bethlehem finivit.
Secundum eandem narrationem, Martinianus deinde in scopulum maris secessit, ac postea, ut novam probationem fugeret, vitam vagam resumpsit quae eum de urbe in urbem usque Athenas duxit, ubi circa annum 398 obiit. Menologium Basilii II eius legendam illustrat; Ecclesia Byzantina eum etiam die 13 Februarii celebrat.







