
Episcopus Arethusae qui, templo in ecclesiam mutato, sub Iuliano a turba excruciatus est et ne obolum quidem ad illud reaedificandum solvere voluit.
Episcopus Arethusae, hodiernae al-Rastan, ad Orontem, inter Emesam et Epiphaniam, Marcus controversiis Arianis interfuit: conciliis Serdicensi (343) et Sirmiensi (351) praesens, primum compositionem quaesivit antequam fidei Nicaenae adhaereret. Sub Constantio II fanum paganum destrui iussit et in eius loco ecclesiam aedificavit.
Cum Iulianus Apostata imperium adeptus esset, incolae ultionem sumpserunt. Secundum Theodoretum Cyrensem, Marcus primum fugit, deinde se tradidit ut dimitterentur ii qui eius loco comprehensi erant: verberatus, in cloacas proiectus, a pueris stilis compunctus, in corbe suspensus, melle et muria perunctus, media aestate vespis et apibus expositus est. Iussus templi reaedificationem solvere, deinde dimidiam partem, deinde exiguam portionem, respondit aeque impium esse obolum dare atque omnia dare, et carnifices, admiratione capti, eum dimiserunt. Gregorius Nazianzenus eum ut senem sanctissimae vitae salutat; Martyrologium Romanum eum die 29 Martii commemorat.

