
Filius agricolarum Pictonum monachus, abbas Braiensis ac deinde episcopus Carnotensis factus, conciliis sui temporis interfuit; ecclesia cathedralis Carnotensis ei fenestram vitream dicat.
Prope Pictavium exeunte saeculo V in familia agricolarum natus, Leobinus boves pascebat cum, secundum Vitam eius, monachum rogavit ut alphabetum in cingulo suo scriberet, ut legere disceret. Monasterium Locociacense ingressus est, deinde sanctum Avitum in Pertico adiit et aliquamdiu ut eremita vixit. Biographia eius, rebus mirabilibus abundans, etiam refert eum a militibus male tractatum esse cum filii Chlodovei Burgundiam subigerent.
Eutherius, episcopus Carnotensis, eum diaconum ordinavit eique monasterium Braiense commisit. Eo mortuo, Leobinus circa annum 544, assentiente Childeberto I rege, episcopus electus est. Pastor austerus et caritate praeditus, concilio Aurelianensi V anno 549 et concilio Parisiensi interfuit, cuius acta subscripsit. Ultimis annis aegrotus, circa annum 557 obiit et in ecclesia Sancti Martini in Valle Carnoti sepultus est.
Cultus eius cito in Gallia occidentali propagatus est, ubi multae ecclesiae et loca nomen eius ferunt. Ineunte saeculo XIII Ecclesia Carnotensis eum ut exemplar episcopi honoravit, ei fenestram vitream in latere septentrionali ecclesiae cathedralis dicans, cuius crypta etiam nomen eius fert. Breviarium Carnotense ei multas sanationes tribuebat. Caput eius, bellis religionis servatum, in ecclesia Sancti Nicolai Blesensi depositum est.







