
Monachus monasterii Sancti Maronis quem Ecclesia Maronitarum ut primum patriarcham suum veneratur, et cuius sepulcrum traditio Kfarhay, prope Botryn, collocat.
Secundum traditam narrationem, Ioannes, prope Antiochiam natus et in ea urbe ac deinde Constantinopoli institutus, monasterium Sancti Maronis, in valle Orontis, ingreditur, ubi nomen Maronis assumit et Monophysismum ac Nestorianismum verbo et scripto impugnat. Circa annum 677 episcopus Botryensis consecratus, anno 686 patriarcha Antiochenus factus esse dicitur, cum Maronitae in montibus Libani, inter califatum et Byzantium, se ordinant, et anno 707 mortuus esse.
Haec narratio fontibus posterioribus innititur: eius Vita non nisi anno 1495 apud Gabrielem Ibn al-Qilaï, Franciscanum Libanensem, apparet, et historici in ea plures anachronismos notant. Servantur tamen sub nomine «Ioannis Maronis, patriarchae Antiocheni» tres tractatus theologici Syriaci, inter quos fidei expositio. Ecclesia Maronitarum eum die 2 martii celebrat; sanctuarium ei Kfarhay, in districtu Botryensi, dedicatum est, ubi traditio eius sepulcrum collocat.






