Effigies: Sanctus Gerardus Silvae Maioris

Gerardus Silvae Maioris

Sanctus Gerardus Silvae Maioris

Conditor Silvae Maioris

Monachus Corbeiensis, pluries invitus abbas, in silva regionis inter duo maria abbatiam Silvae Maioris condidit, magnam stationem in itinere Compostellano.

Corbeiae circa annum 1025 natus, Gerardus puer abbatiae oblatus est. Cellerarius monasterii, abbatem suum Romam et Hierosolymam peregrinantem comitatus est, unde, ut fertur, a vehementibus capitis doloribus sanatus rediit. Deinde abbas Sancti Vincentii Laudunensis, postea Sancti Medardi Suessionensis fuit, unde insidiis expulsus est.

In Aquitaniam cum aliquot sociis veniens, anno 1079 a Guillelmo VIII duce amplum silvae praedium accepit, Silvam Maiorem, inter Garumnam et Duranium. Ibi abbatiam Benedictinam condidit, quae regionem exstirpavit, peregrinos Compostellanos excepit et in decenas prioratuum propagata est. Die 5 Aprilis anni 1095 obiit; Caelestinus III papa eum anno 1197 sanctum renuntiavit.