Effigies: Sanctus Fiacrius

Fiacrius

Sanctus Fiacrius

Eremita Hibernus in Bria

Eremita ex Hibernia profectus, a sancto Farone Broili prope Meldos exceptus, hortum ibi coluit ut pauperes aleret, et hortulanorum patronus factus est.

In Hibernia e nobili familia natus, quam narrationes serae regiam dicunt, Fiacrius primum in patria vitam eremiticam duxisse fertur. Saeculo VII patriam reliquit et regionem Meldensem petiit, ubi episcopus sanctus Faro, protector monachorum qui sancti Columbani vestigia secuti venerant, eum excepit. Faro ei in silva sua locum secretum cessit, Broilum in Bria. Ibi Fiacrius cellam et oratorium Virgini Mariae dicatum aedificavit, et hortum exstirpavit quem manibus suis colebat.

Ibi in oratione et labore manuum vixit, peregrinos et pauperes in hospitio recepit eisque olera horti sui distribuit. Traditio refert Faronem ei tantum terrae concessisse quantum uno die circumdare posset, et solum sub baculo eius sponte aperiri; mulier quaedam vicina, Becnaudis, eum tunc veneficii accusavisse fertur. Aditus eremitorii eius diu mulieribus interdictus mansit, verisimiliter secundum morem Columbanianum.

Circa annum 670, die 30 Augusti, obiit et in oratorio suo sepultus est, circa quod vicus Sancti Fiacrii ortus est. Sepulcrum eius locus peregrinationis frequentissimus factus est, quo sanationes petituri conveniebant. Anno 1568 maior pars reliquiarum eius in ecclesiam cathedralem Meldensem translata est. Circa annum 1640 rhedae meritoriae cuiusdam Parisini in via Sancti Martini sub insigni sancti Fiacrii habitantis nomen «fiacres» acceperunt, unde patronatus eius in aurigas, deinde in rhedarum meritoriarum gubernatores.