
Martyr persecutionis Diocletiani, quem Prudentius gloriam «parvae Gerundae» appellat; basilica Sancti Felicis, inter antiquissimas Cataloniae ecclesias, sepulcrum eius servat.
Ineunte saeculo V Prudentius in hymno martyribus Hispaniae dicato celebrat «parva Felicis decus exhibebit artubus sanctis locuples Gerunda». Passio serior eum cum sancto Cucufate ex Africa venisse narrat ut in Tarraconensi praedicaret; Gerundae comprehensus, saepius tortus et in mare proiectus est, unde miro modo ad litus rediit, priusquam sub verberibus moreretur.
Sepulcrum eius extra muros primum urbis sanctuarium factum est: basilica Sancti Felicis, sedes episcoporum ante cathedralem, insignem seriem sarcophagorum paleochristianorum servat. Patronus Gerundae cum sancto Narcisso, Felix per totam Cataloniam colebatur, et plurima oppida nomen eius ferunt, ut Sanctus Felix Guixolensis vel Sanctus Felix Rubricatensis.





