
Pastor Riojanus monachus Sancti Aemiliani factus, a rege Navarrae expulsus, abbatiam Castellanam Silensem restauravit, quae inde nomen eius gerit.
Circa annum 1000 in Cañas, in Rioja, natus, Dominicus primum greges patris pascit, deinde sacerdos, eremita et monachus Sancti Aemiliani de Cogolla fit, cuius prior eligitur. Bona monasterii Garsiae Sanctii III regi Navarrae cedere recusat et in Castellam exsulare debet.
Anno 1041 rex Ferdinandus I ei abbatiam collapsam Sancti Sebastiani Silensis committit. Eam magnum monasterium efficit, scriptorio et celebri claustro Romanico instructum, pauperes recipit et christianos a Mahometanis captivos redimit. Die 20 Decembris 1073 moritur; iam anno 1076 episcopus Burgensis eius reliquias elevat, et abbatia eius nomen assumit.
Mater sancti Dominici de Guzmán ad eius sepulcrum ante filii ortum oravit, qui eius nomen accepit; reginae Castellae baculum eius abbatialem ad se afferri iubebant cum parerent. Martyrologium Romanum eum die 20 Decembris commemorat.






