Effigies: Sanctus Disibodus

Disibodus

Sanctus Disibodus

Eremita Hibernus, Montis Disibodi conditor

Monachus Hibernus ad confluentem Navae et Glani constitutus, cuius eremus monasterium Montis Disibodi facta est, ubi sancta Hildegardis Bingensis instituta est eiusque Vitam conscripsit.

Disibodus primum saeculo IX in martyrologio Rabani Mauri commemoratur. Ex Vita circa annum 1170 a sancta Hildegarde Bingensi conscripta, Hiberniam relinquit, circa annum 640 secundum recentiorem reconstructionem, cum discipulis suis Giswaldo, Clemente et Sallustio, per decem annos vagatur, deinde, somnio ductus, in monte consedit qui confluenti Navae et Glani imminet; legenda posterior narrat baculum eius in terram fixum ibi revirescere.

Socii eius ibi cellas suas aedificant, fideles ei oratorium exstruunt, et populum rudem sed iam christianum docet. Die 8 Iulii circa annum 700 mortuus, anno aetatis octogesimo primo secundum Hildegardem, in oratorio suo sepelitur, quod peregrinationis locus fit. Ex traditione sanctus Bonifatius anno 745 eius reliquias elevat, deinde monasterium Montis Disibodi crescit; ibi iuvenis Hildegardis ab anno 1112 apud Iuttam reclusa vivit. Monasterii ruinae adhuc valli imminent.

7 momenta vitae eius percurrere →