Effigies: Sanctus Columbanus

Columbanus

Sanctus Columbanus

Monachus Hibernus, Luxoviensis conditor

Monachus Hibernus circa annum 590 in continentem advectus, Anagratum, Luxovium et Fontanas condidit, quorum austera regula totam Galliam signavit, deinde a Brunichilde in exsilium actus Bobii in Italia obiit.

Circa annum 543 in Lagenia, in Hibernia, natus, Columbanus in abbatia Benchorensi sub abbate Comgallo instituitur. Circa annum 590 Hiberniam relinquit cum duodecim sociis, inter quos Gallus, in Britanniam Minorem appellit et Burgundiam petit. Rex Guntchramnus ei vetus castrum Romanum Anagrati, in Vosago, donat; discipuli confluunt et Luxovium, deinde Fontanas condit. Ibi regulam brevem et valde austeram imponit et paenitentiam privatam, cum confessione sacerdoti facta, quae deinde per totam Ecclesiam Latinam diffunditur.

Eius consuetudines Hibernicae, praesertim computus diei Paschatis, eum episcopis Francis opponunt; per epistulam Gregorium Magnum papam appellat. Cum Theodericum II regem reprehendisset quod cum concubinis viveret, odium reginae Brunichildis, aviae eius, sibi conciliat: anno 610 comprehensus Namnetas ducitur ut in Hiberniam remittatur. Tempestas navem ad litus reducit; a Chlothario II, deinde a Theodeberto II exceptus, cum Gallo Alamannos circa Brigantium, ad lacum Brigantinum, evangelizat.

Anno 612 Alpes transgreditur et Mediolanum petit, ubi rex Langobardorum Agilulfus et regina Theodelinda eum excipiunt. Anno 614 abbatiam Bobiensem, in Apennino, condit ibique die 21 Novembris 615 moritur et sepelitur. Eius Vita, circa annum 640 a Iona Bobiensi conscripta, et eius epistulae eum notum faciunt. Luxovium, sancto Eustasio commissum, per duo saecula magnus focus monasticus fit, unde plurimi episcopi et conditores prodeunt; Benedictus XVI eum ut «sanctum Europaeum» proposuit.

Nos enim, toti Iberi, ultimi habitatores mundi, sanctorum Petri et Pauli et omnium discipulorum divinum canonem Spiritu Sancto scribentium discipuli sumus.
— Epistula V, ad Bonifatium IV papam