Ultimus princeps domus Austriacae, bello flagrante ad thronum evectus, pacem quaesivit, se abdicare recusavit ob fidelitatem erga munus suum et pauper in exsilio Maderiae obiit.
Die 17 Augusti anni 1887 in castello Persenbeug natus, Francisci Iosephi pronepos, Carolus anno 1911 Zitam principem Borbonio-Parmensem in matrimonium duxit, ex qua octo liberos suscepit. Post caedem Francisci Ferdinandi archiducis Saraievi throni heres factus, mense Novembri anni 1916, bello mundano flagrante, imperatori successit.
Statim bello finem imponere conatus est, praesertim per secretas tractationes anno 1917 a sororiis suis Sixto et Xaverio Borbonio-Parmensibus gestas, et Benedicti XV ad pacem hortationes sustinuit; mense Iunio anni 1917 ministerium rerum socialium instituit et laboris tempus mulierum et puerorum circumscribi iussit. Mense Novembri anni 1918 a negotiis publicis se abstinuit nec tamen se abdicavit. In Helvetiam exsul, anno 1921 thronum Hungariae recuperare frustra conatus est et a Sociis Maderiam relegatus est.
Aegrotus et inops, Funchalae die 1 Aprilis anni 1922, triginta quattuor annos natus, pneumonia obiit, dolores suos pro populis suis offerens. In ecclesia Dominae Nostrae de Monte Funchalensi requiescit. Ioannes Paulus II eum Romae die 3 Octobris anni 2004 beatificavit.










