Effigies: Sanctus Caesarius Arelatensis

Caesarius Arelatensis

Sanctus Caesarius Arelatensis

Episcopus Arelatensis, pastor et praedicator

Monachus Lerinensis per quadraginta annos episcopus Arelatensis, populum suum sermonibus simplicibus instituit, Concilio Arausicano praefuit et regulas pro monachis et monialibus scripsit.

Circa annum 470 Cabilone, in terra Burgundionum, e parentibus christianis natus, Caesarius duodeviginti annos natus clero urbis suae adscriptus est, deinde Lerini monachus factus. Cum austeritates eius valetudinem everterent, Arelatem missus est, ubi Aeonius episcopus, eius propinquus, eum diaconum deinde anno 499 presbyterum ordinavit eique monasterium urbi propinquum commisit, pro quo regulam conscripsit. Mortuo Aeonio, episcopus Arelatensis electus est, verisimiliter mense Decembri anni 502, et monachi vitam ducere perseveravit.

Regibus Gothis Arianis suspectus, ab Alarico II Burdigalam relegatus, deinde anno 513 a Theoderico Ravennam vocatus est; utraque vice se purgavit. Romae Symmachus papa ei pallium tradidit, et anno 514 vicarius Sedis Apostolicae pro Gallia et Hispania factus est. Concilia Agathense (506), Arelatense, Carpentoratense, Vasense et praesertim Arausicanum (529) praeparavit vel eis praefuit, quod semipelagianismum damnavit et doctrinam de gratia secundum mentem sancti Augustini statuit.

Arelate monasterium mulierum condidit, a sorore sua Caesaria rectum, pro quo Regulam virginum scripsit, a sancta Radegunde postea Pictavii receptam. Eius circiter ducenti quadraginta sermones, concreti et vividi, diu ex parte Augustino tributi, de vita cotidiana sui temporis certiores nos faciunt. Arelate die 27 Augusti anni 542 obiit. Eius pallia, sandalia et cingulum, in museo Arelatis antiquae servata, inter antiquissimos textus liturgicos Galliae numerantur.